บทที่ 7

ให้ตายสิ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผมยังมัวมาชื่นชมความหล่อเหลาของเขาในเวลาแบบนี้อีก ผมเป็นบ้าอะไรไปเนี่ย? นี่มันไม่ใช่เวลามาทำอะไรแบบนั้นสักหน่อย

หญิงสาวผมบลอนด์สังเกตเห็นว่าความสนใจของเขาไม่ได้อยู่ที่เธอแล้ว จากนั้นเธอก็มองตามสายตาของเขาแล้วหันหน้ามาทางผม

“โอ๊ะ” เธอโพล่งออกมาด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะหันกลับไปมองเขา “ที่รักคะ เขาต้องเป็นผู้ช่วยคนใหม่ของคุณแน่ๆ เลย”

เขาไม่ตอบรับ และไม่แม้แต่จะละสายตาไปไหน นัยน์ตาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในตาผมเขม็งยิ่งกว่าเดิม ทำเอาผมประหม่า หัวใจเต้นแรงขึ้น เร็วขึ้น ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนที่ลามเลียขึ้นมาตามลำคอ และหยาดเหงื่อที่ไหลซึมลงมาตามร่องแผ่นหลัง

ผมรู้สึกว่าต้องพูดอะไรสักอย่างเพื่อทำลายความอึดอัดที่แทบจะทนไม่ไหวนี้

“สวัสดีครับ” เสียงของผมแหบพร่า “ผมโจนส์... เอ่อ ขอโทษครับ เฮนรี่ โจนส์ ผ-ผู้ช่วยคนใหม่ ย-ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ท-ทั้งสองคนเลย”

สาวผมบลอนด์คนสวยเอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มระบายกว้างบนริมฝีปากอวบอิ่ม “สวัสดีจ้ะ ฉันอลิเซียนะ”

เธอหันไปหาเขาแล้ววางมือทาบลงบนแผงอกกว้าง “โธ่ ที่รัก พูดอะไรหน่อยสิคะ คุณทำเขาตกใจหมดแล้วนะ”

แหวนทองบนนิ้วนางของเธอส่องประกายสะดุดตาผม ผมเบิกตากว้าง ก่อนจะรีบตวัดสายตาไปมองมือหนาของเขาที่ทิ้งตัวอยู่ข้างลำตัว เขาก็สวมแหวนอยู่เหมือนกัน

หัวใจผมเต้นรัวเร็วยิ่งกว่าเดิม

พระเจ้า สองคนนี้หมั้นกันแล้ว ผมนึกว่าเขาเป็นเกย์ซะอีก เขาจะหมั้นกับผู้หญิงได้ยังไงในเมื่อเขา...

ผมตวัดสายตากลับขึ้นไปสบตาเขาอีกครั้ง หัวใจแทบจะกระดอนหลุดออกจากอกเป็นรอบที่สาม พระเจ้า เขาน่ากลัวเป็นบ้า เขากำลังจ้องมองผมอยู่ตลอดเวลา และมันแทบจะรู้สึกเหมือนกับว่าเขาได้ยินความคิดของผมเลย

“ที่รักคะ” อลิเซียเรียกเบาๆ

เขาค่อยๆ ยื่นมือมาทางผมโดยไม่พูดอะไรสักคำ เขาต้องการจะจับมือทักทาย ผมรีบขยับตัว ก้าวเท้าสะดุดไปข้างหน้าอย่างเก้ๆ กังๆ ยื่นมือออกไปจับมือของเขาเอาไว้

สัมผัสจากผิวเนื้อของเขาที่แนบชิดกับผมมันร้อนผ่าว ส่งกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปตามสายสันหลัง ความทรงจำเมื่อสองสัปดาห์ก่อนพรั่งพรูหลั่งไหลกลับเข้ามา ภาพที่เขาจับผมพับตัว กดหน้าผมจมลงกับผ้าปูเตียง หยาดน้ำลายร้อนๆ กระเด็นรดใบหน้าผม ในขณะที่เขากระแทกท่อนเอ็นใหญ่โตเข้ามาในช่องทางที่น่าสงสารของผมอย่างไร้ความปรานี ขณะที่ผมได้แต่ครางหงิงและสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างอันหนักอึ้งของเขา

หัวใจผมเต้นโครมครามเร็วขึ้น สองแก้มร้อนผ่าวด้วยความอับอาย และผมก็รีบชักมือกลับทันที

“แม็กกี้บอกว่าคุณทำงานเก่งและรู้ว่าต้องทำอะไร” ในที่สุดเขาก็เอ่ยปาก เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ “ผมก็คาดหวังไว้แบบนั้นเหมือนกัน”

ไม่มีทางที่ผมจะทนรับมือกับเรื่องบ้าๆ พวกนี้แน่ ผมจะลาออก!

เขาหันไปหาอลิเซีย ปล่อยให้ริมฝีปากยกโค้งขึ้นคล้ายกับรอยยิ้ม “ผมไปก่อนนะ”

“อื้ม” อลิเซียพยักหน้ารับ

เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอแล้วประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากของเธอ ผมสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบหันขวับกลับไปอีกทาง

เสียงจูบเปียกชื้นและหยาบโลนดังระงมไปทั่วห้อง รสจูบนั้นเนิ่นนานเกินกว่าที่ควรจะเป็น และสิ่งเดียวที่ผมต้องการในตอนนี้คือการออกไปจากที่นี่ให้พ้นๆ ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

แค่ในเวลาไม่กี่วินาที ผมก็เจอเรื่องช็อกมากเกินกว่าที่เคยเจอมาตลอดหลายปีซะอีก

คู่นอนวันไนต์สแตนด์ที่เอาผมซะยับเยินเหมือนตัวเมียร่านๆ คือเจ้านายคนใหม่ของผม แถมเขายังมาจากตระกูลแบล็กวูดที่แสนจะร่ำรวยอีกต่างหาก เท่านั้นยังไม่พอ เขาน่าจะหมั้นแล้ว... กับผู้หญิง และพวกเขากำลังจูบกัน ต่อหน้าผม ต้องให้ผมบรรยายเพิ่มไหมว่าเขาน่ากลัวขนาดไหน? ไม่ล่ะ ไม่จำเป็นเลยสักนิด

ใช่ ผมจะลาออกแน่นอน

ในที่สุดพวกเขาก็เลิกจูบกันสักที และผมก็ขอบคุณพระเจ้า

เธอหัวเราะคิกคัก “เจอกันคืนนี้นะคะที่รัก”

เขาครางรับในลำคอ ก่อนจะเรียก “โจนส์?”

ผมสะดุ้งโหยง ก่อนจะหันขวับกลับไป “ค-ครับ?”

“หยิบกระเป๋าเอกสารมา” เขาสั่ง ปล่อยมือจากอลิเซีย แล้วเดินผ่านผมไป มุ่งหน้าไปยังประตู

กระเป๋าเอกสารของเขาวางอยู่บนพื้นตรงจุดที่เขายืนอยู่ อลิเซียก้มลงหยิบมันขึ้นมาแล้วส่งให้ผมพร้อมรอยยิ้ม

“ขอบคุณครับ” ผมพึมพำพร้อมกับยิ้มบางๆ กระชับกระเป๋าเอกสารในมือไว้แน่น

จากนั้นผมก็หันหลังและเดินตามเขาไป พอออกมาข้างนอก จู่ๆ เขาก็หยุดเดิน แผ่นหลังกว้างชะงักอยู่ตรงหน้าผม ผมเองก็หยุดกึกเหมือนกัน ผมคงชนเขาไปแล้วถ้าไม่เห็นว่าเขาหยุดเดินซะก่อน

เขาหันมาหาผม “มือคุณ”

ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ “ขอโทษนะครับ อะไรนะ?”

“มือคุณ” เขาพูดซ้ำด้วยน้ำเสียงที่แข็งขึ้นเล็กน้อย

ผมยื่นมือออกไปหาเขา แบฝ่ามือออก เขาทิ้งกุญแจลงบนฝ่ามือผมแล้วพยักพเยิดหน้าไปทางโรงรถ

“รถเบนซ์” เขาพูดสั้นๆ

ผมไม่รอช้า รีบหันหลังและมุ่งหน้าไปยังโรงรถด้วยความเร็วที่แทบจะเรียกได้ว่าวิ่ง ผมรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่จ้องมองมาจากข้างหลัง

ภายในโรงรถมีรถเมอร์เซเดส-เบนซ์สีดำเงาวับ เฟอร์รารี่สีแดงเชอร์รี่ ลัมโบร์กินีสีเทาด้าน โรลส์-รอยซ์สีน้ำเงินเข้ม และเรนจ์โรเวอร์สายลุยจอดเรียงรายอยู่ โดยแต่ละคันถูกจอดไว้อย่างเป็นระเบียบไร้ที่ติ

ว้าว ปกติแล้วฉันคงจะหยุดยืนมองและชื่นชมรถพวกนี้สักหน่อย ฉันรักของสวยๆ งามๆ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลา ฉันกำลังมึนเบลอเกินกว่าจะมาใส่ใจด้วยซ้ำ

ฉันปลดล็อกรถเบนซ์ สอดตัวเข้าไปนั่งหลังพวงมาลัย สตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วขับรถออกจากโรงรถไปยังจุดที่เขายืนรออยู่อย่างใจเย็น

เขาก้าวขึ้นมานั่งที่เบาะหลัง

"กระเป๋าเอกสาร"

ฉันหันไปส่งกระเป๋าเอกสารให้เขา เขารับมันไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ฉันกำพวงมาลัยแน่นแล้วเริ่มออกรถ ขับไปตามทางเดินรถ ออกจากอาณาเขตคฤหาสน์ สู่ถนนใหญ่

ฉันเคยคิดว่าการติดอยู่ในลิฟต์กับเขาเมื่อสองสัปดาห์ก่อนคือนรกชัดๆ แต่ฉันคิดผิด การขับรถครั้งนี้ต่างหากล่ะที่เป็นนรก

มันเงียบสงัดและน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ฝ่ามือของฉันที่จับพวงมาลัยเปียกชื้นและลื่นปรื๊ด ฉันกำมันแน่นจนข้อต่อนิ้วซีดขาว แม้ว่าในรถจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำ แต่เหงื่อฉันก็ยังคงซึมออกมาไม่หยุด

ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย ฉันจะทนทำงานให้เขาแบบนี้ต่อไปได้ยังไง? นี่แค่วันแรกแท้ๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนทำงานให้เขามาเป็นชาติแล้ว

ฉันคอยเหลือบมองกระจกมองหลังเป็นระยะๆ เพื่อดูว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ แต่เขาดูยุ่งอยู่กับแล็ปท็อป ไม่ได้สนใจไยดีอะไรเลย

โอเค ไม่ผู้ชายคนนี้ความจำเสื่อมและจำอะไรไม่ได้... ซึ่งฉันมั่นใจว่าเป็นไปไม่ได้ ก็คงเป็นเพราะเขาไม่แคร์เลย เขาจะไม่แคร์ได้ยังไง? เขาทำตัวเป็นปกติได้ยังไงหลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเรา?

ฉันพยายามอย่างหนักที่จะกลั้นมันไว้ แต่ฉันทำไม่ได้ ฉันต้องพูดอะไรสักอย่าง ฉันเหยียบเบรกกะทันหัน รถกระตุกอย่างรุนแรงจนร่างเรากระชากไปข้างหน้า

ฉันหันขวับไปทันทีและสบเข้ากับสายตาดุดันของเขา

"คุณบ้าไปแล้วหรือไง?" เขาไม่ได้ตะคอก และไม่ได้ดูโกรธด้วยซ้ำ แต่น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและแฝงไปด้วยความอันตราย

"ใช่!" ฉันสวนกลับเสียงห้วน "ฉันมันบ้า คุณนั่นแหละที่ทำให้ฉันจะบ้า คุณแกล้งทำเป็นจำฉันไม่ได้ได้ยังไง?"

เขาไม่ตอบ แต่สันกรามขบแน่น ดวงตาจ้องเขม็งราวกับจะแผดเผาฉัน

สาบานเลยว่าผู้ชายคนนี้น่ากลัวชะมัดทั้งที่ไม่ได้พยายามทำอะไรเลย

"ย-ย-อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องนะ" ฉันพูดตะกุกตะกัก เสียงแผ่วลง "ฉันรู้ว่าคุณจำฉันได้ เราต่างก็รู้ว่าคุณจำฉันได้ ฉันจะทำตัวปกติแล้วแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง ในเมื่อผู้ชายที่ฉันไปมีอะไรด้วยดันกลายมาเป็นเจ้านายตัวเอง? ฉันทำไม่ได้หรอก ฉันอยากลาออก ฉันขอลาออก"

ฉันเริ่มปลดเข็มขัดนิรภัยออก

"นั่งลงไป โจนส์" เขาพูดเสียงเรียบ

ฉันเปิดประตูรถ

"ผมบอกให้นั่งลงไป!"

ฉันสะดุ้งสุดตัว หยุดชะงักอยู่กับที่

"ปิดประตู"

ฉันลังเล อิดออดไม่อยากทำตาม

นัยน์ตาของเขาวาวโรจน์ อันตราย "ผม. บอก. ให้. ปิด. ประตู."

ตั้งแต่ตอนที่เจอผู้ชายคนนี้ ฉันก็รู้ว่าเขาค่อนข้างอันตราย แต่ตอนนี้ ฉันมั่นใจเลยล่ะ รู้สึกเหมือนเขาพร้อมจะบีบคอฉันตรงนี้เลยถ้าฉันไม่ทำตามที่เขาต้องการ

ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะปิดประตูลงอย่างเบามือ

"คุณไม่ได้อ่านสัญญาจ้างงานสินะ" นั่นไม่ใช่คำถาม แต่มันคือประโยคบอกเล่า ที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

ฉันชะงัก

ฉัน... ฉันไม่ได้อ่านจริงๆ

ฉันตื่นเต้นมากที่จะได้ทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่ติดท็อปทรีของเมืองจนไม่ได้สนใจจะอ่านมัน ยังไงซะมันก็เหมือนๆ กันหมดนั่นแหละ เต็มไปด้วยศัพท์กฎหมายชวนปวดหัว

แต่เขารู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ได้อ่าน?

หัวใจฉันเต้นโครมคราม

เขามองฉันด้วยสายตาระอา จากนั้นก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเอกสารโดยไม่พูดอะไร หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา แล้วโยนมาให้ฉัน

"หมวดที่ห้า ข้อเก้า"

ฉันคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาราวกับว่าชีวิตฉันขึ้นอยู่กับมัน แล้วกวาดสายตาไปยังส่วนที่เขาบอก

"สัญญาฉบับนี้จะยังคงมีผลบังคับใช้ และไม่อาจบอกเลิกได้โดยคู่สัญญาฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง จนกว่า นางสาวแม็กกี้ ดอว์สัน จะหายจากอาการป่วยโดยสมบูรณ์และกลับมาปฏิบัติหน้าที่ตามเดิม ในกรณีที่มีการผิดสัญญาข้อตกลงนี้ ไม่ว่าจะสืบเนื่องมาจาก แต่ไม่จำกัดเพียง การปฏิบัติงานที่ไม่ได้มาตรฐานของลูกจ้าง หรือการที่นายจ้างละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ตามภาระผูกพัน ฝ่ายที่ผิดสัญญาจะต้องรับผิดชอบชดเชยค่าเสียหายให้แก่ฝ่ายที่ไม่ได้ผิดสัญญาตามสมควร"

ฉันอ่านมันซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า และซ้ำอีก ทุกครั้งที่อ่านทวนก็ยังไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง หน้าฉันซีดเผือดไร้สีเลือด ลมหายใจเริ่มติดขัด

ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ม่ายยย!

สัญญานี้จะยกเลิกไม่ได้จนกว่าแม็กกี้จะหายดีและกลับมารับตำแหน่งเดิม และฉันจะต้องจ่ายค่าชดเชยถ้าฉันทำผิดสัญญาไม่ว่าทางใดก็ตาม

นี่มันสัญญาจ้างงานบ้าอะไรวะเนี่ย!

แม็กกี้เคยบอกให้ฉันอ่านมันให้ละเอียดถี่ถ้วน แต่ฉันก็ดื้อดึงที่จะไม่อ่าน เพราะในหัวคิดถึงแต่เรื่องเงินเดือนและโปรไฟล์สวยๆ ที่จะได้เขียนลงในเรซูเม่

ฉันรู้สึกคลื่นไส้จนมวนท้อง รู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ประโยชน์และโง่เง่าสิ้นดี จากนั้นฉันก็ตวัดสายตากลับไปมองเขา เขากำลังจับจ้องฉันเขม็งด้วยใบหน้าเรียบตึงไร้อารมณ์

"ทีนี้ ก็ขับรถซะ"